شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۱۱۹۸

غرقه بحر بیکران مائیم گاه موجیم و گاه دریائیم بلبل گلستان معشوقیم عاشقانه به عشق گویائیم آفتاب سپهر جان و دلیم بر یکی حال از آن نمی‌تائیم به جز از کار عشق ورزیدن هیچ کاری دگر نمی‌شائیم ما چو امروز عاشق مستیم بی‌خبر از خمار فردائیم یار ما عین نور دیده ماست لاجرم ما به عین بینائیم این چنین مست و لاابالی وار از خرابات عشق می‌آئیم چون رخ و زلف یار خود دیدیم گاه مؤمن گهی چو ترسائیم خلق کورند و می‌نمی بینند ور نه چون آفتاب پیدائیم ما از آن آمدیم در عالم تا خدا را به خلق بنمائیم گر طبیبی طلب کند بیمار ما طبیب جمیع اشیائیم نعمت الله اگر کسی جوید گو بیا نزد ما که او مائیم