شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۱۲۲۶

در نظر نقش خیال تو نگارم دایم غیر از این کار دگر کار ندارم دایم از ازل تا به ابد عشق تو در جان من است روز و شب سرخوشم و عاشق زارم دایم جان فدا کردم و سر در قدمت می‌بازم به سر تو که ز دستت نگذارم دایم همدم جامم و با ساقی سرمست حریف کس نداند که من اینجا به چه کارم دایم بر سر کوی تو ثابت قدمم تا باشم لاجرم عمر گرامی به سر آرم دایم گر پریشان بود این گفته من می‌شاید زانکه سودا زده زلف نگارم دایم در خرابات مغان سید سرمستانم فارغ از عالم و ایمن ز خمارم دایم