شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۱۳۸۹

عشق او خوش آتشی افروخته غیرت او غیر او را سوخته عشقبازی کار آتش بازی است او چنین کاری به ما آموخته گنج او در کنج دل ما یافتیم دل فراوان نقد از او اندوخته نور ما روشنتر است از آفتاب گوئیا از نار عشق افروخته جام و می‌با یکدگر آمیخته خون میخواران به خاکش ریخته زلف بگشوده نموده آن جمال شیوه او فتنه‌ها انگیخته ساقی سرمست خمی پر ز می بر سر رندان عالم ریخته در خرابات مغان مست و خراب عاشقانه مجلسی انگیخته سیدم زلف سیادت برفشاند عالمی را دل در او آویخته