شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۱۴۶۷

همه تقدیر اوست تا دانی همه زان رو نکوست تا دانی جسم و جان را به همدگر می‌بین بنگر آن مغز و پوست تا دانی گفته عاشقان به جان بشنو غیر این گفتگوست تا دانی آب باشد یکی و ظرف بسی گر چه مشک و سبوست تا دانی با تو گر ماجرا همی دادم غرضم شستشوست تا دانی جام گیتی نماست در نظرم جسم و جان روبروست تا دانی نعت الله که نور دیده ماست مظهر لطف اوست تا دانی