شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۱۵۱۳

عمر ضایع مکن به بیکاری عمر آور حیل چه می‌آری مو به مویت حساب خواهد بود در چه اندیشه‌ای چه پنداری تخم نیکی بکار و بد بگذار نیک و بدکاری آنچه پنداری تو که در خواب غفلتی دایم چه شناسی حضور بیداری درد آزار اگر بدانی تو خاطر پشه‌ای نیازاری طالب ذوق عاشقان باشی گر نصیبی ز عاشقان داری کار ما بندگیست‌ای سید عمر ضایع مکن به بیکاری