شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۱۷۲

عاشقی و باده نوشی کار ماست نقل بزم عاشقان گفتار ماست همدم جامیم و با ساقی حریف هر کجا رندی بیابی یار ماست بلبل مستیم در گلزار عشق جنت اهل دلان گلزار ماست نسیه و نقد دکان کاینات مایه یک دکه بازار ماست چشمه آب حیات جان فزا تشنه جام می‌خمار ماست شعر ما رمزی ز راز ما بود محرم ما واقف اسرار ماست نعمت الله مست و جام می‌به دست ساقی خوش وقت برخوردار ماست