شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۲۶۲

دل سرمست ما ز جان بگذشت آن معانی ازین بیان بگذشت در خرابات عشق می‌گردید لامکان یافت از مکان بگذشت دنیی و آخرت به هم بر زد جان چه باشد که از جهان بگذشت از وجود و عدم سخن نکند هرکه از نام و از نشان بگذشت میل جنت دگر نخواهد کرد دل که بر کوی عاشقان بگذشت نور رویش به چشم ما بنمود دیده از بحر بیکران بگذشت سید ما گذشت از عالم بنده با حضرتش روان بگذشت