شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۲۹۵

درد دل ما دوای جان است رنج غم او شفای جان است یک جرعه ز درد درد جانان والله که دوصد بهای جان است ساقی قدحی به عاشقان ده ز آن باده که از برای جان است جان گرچه گدای کوی عشقست سلطان جهان گدای جان است در نه قدم و ز سر میندیش چون خلوت دل سرای جان است صد جان به فدای عشق جانان گرچه دو جهان فدای جان است جائی که مقام سید ماست ای راحت جان چه جای جانست