شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۲۹۸

همه عالم تن است و او جان است شاه تبریز و میر او جان است کنج دل شد به گنج او معمور ورنه بی‌گنج کنج ویرانست عقل کل در جمال حضرت او همچو من واله است و حیران است زلف او مو به مو پریشان شد حال جمعی از آن پریشان است جام گیتی نمای دیده من روشن از نور روی جانان است هرچه بینی به دیده معنی نظری کن که عین این آن است بزم عشقست و عاشقان سرمست نعمت الله میر مستان است