شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۴۹۲

حاصلم از دین و دنیا او بود این چنین خوش حاصلی نیکو بود در دو آئینه یکی چون رو نمود دو نماید آن یکی نی دو بود صوفیانه جامه را شوئیم پاک کار ما پیوسته شست وشو بود جام می‌در دوره می‌گردد مدام خوش بود آن دم که همدم او بود آینه گر چه دو رو باشد ولی در دو رویش روی او یک رو بود یک سر موئی نمی‌یابی از او تا حجاب تو سر یک مو بود سید ما از عرب پیدا شده شاه ترکستان برش هندو بود