شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۵۲

پادشاه و پادشاهی ما و درویشی ما عاقلان و آشنائی ما و بی‌خویشی ما در میان عشقبازان ما کمیم از هر یکی از کمی ماست در عالم همه بیشی ما خواجه گر دارد غنا آرد غنائی بر غنا از غنای خواجه خوشتر فقر درویشی ما بنده دلریش سلطانیم و مرهم وصل اوست عاقبت رحمی کند سلطان به دلریشی ما صورت سید که دیدی آخرش خوانی رواست معنی او را نگر دریاب این پیشی ما