شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۷۲۶

هر که بر خاک راه او افتاد بد مگویش که او نکو افتاد به هوائی که خاک راه افتاد رند سرمست کو به کو افتاد بت من پرده را ز رو برداشت بنده سجده کنان برو افتاد عشق مستانه در خروش آمد عقل مسکین به گفتگو افتاد آفتاب جمال رو بنمود مه هلالی شد و دو تو افتاد هر که چون ما فتاد در دریا غرقه گردید و سو به سو افتاد نعمت الله فتاد مست و خراب نظری کن ببین که چو افتاد