شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۷۴۹

مده به باد هوا جان خویشتن بر باد بنوش جام شرابی که نوش جانت باد در آ به خلوت میخانه فنا بنشین چه می‌کنی تو در این خانقاه ب بنیاد هزار جان عزیزم فدای غم بادا که خاطرم ز غم عشق می‌شود دلشاد دلم ز دست بیفتاد در سر زلفش اسیر گشت چه چاره کنم چنین افتاد دمی که بی‌می‌و معشوق می‌رود باد است دریغ عمر عزیزی که می‌رود بر باد درم گشاد و گشادم از این درست که او دری نماند که آن در به روی ما نگشاد به جان سید رندان که از سر اخلاص غلام خدمت اوئیم و بنده آزاد