شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۷۵۰

ساغر و می‌مدام در کارند همدم عاشقان میخوارند می‌پرستان مدام می‌نوشند زاهدان زان خبر نمی‌دارند خاکساران کوی میخانه فارغ از نور و ایمن از نارند سر زلف بتم پریشان شد جان و دل در هوای زنارند منع رندان مکن که سرمستند پند آنها بده که هشیارند عاشقان سالها به سر کردند تا دمی جام می‌به دست آرند جان سید فدای رندان باد که دل هیچکس نیازارند