شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۷۶۵

چشمی که چشمه آب از چشم ما روان دید در چشم او نیاید هر چشمه‌ای، چو آن دید ای نور دیده ما در چشم ما نظر کن کائینه ایست روشن آن رو در او توان دید ما را اگر بجوئی ما را به ما توان یافت هر کس که دید ما را می‌دان که آنچنان دید جام جهان نمائی است یعنی که این دل ما هر کو در او نظر کرد مجموعه جهان دید از عشق اگر نشانی پرسی نشان بگویم بی‌نام و بی‌نشان شد یاری که زو نشان دید هر ناظری که بنشست در چشم ما زمانی در بحر دیده ما دریای بیکران دید رندی که نعمت الله بیند به چشم معنی داند که دیده ما سرخیل عاشقان دید