شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۷۷۶

عاشقانی که عشق می‌بازند عاشقانه به عشق می‌نازند مطربانه چو در طرب آیند ساز ما را به لطف بنوازند زده دستی به دامن معشوق تا سر خود به پاش اندازند گر صدند ار هزار یک باشد همه با هم یگانه دمسازند رند مستی اگر به دست آرند جمله با او تمام پردازند این چنین عارفان که می‌گویم پاکبازان شهر شیرازند نعمت الله و دوستدارانش عشق با عاشقان همی بازند