شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۷۸۹

خاکساران که گو به پاکردند کی توانند گرد ما گردند عاشقانی که عشق می‌بازند پیش معشوق جان فدا کردند می‌خمخانه حدوث و قدم باده نوشان به جرعه‌ای خوردند درد دردش به دست رندان ده نه به آن زاهدان که بی‌دردند گر صدند ار هزار اهل کمال عاشقانه به عشق او فردند زندگانی که کشته عشقند نزد مردان مرد ما مردند کرم حضرت خدا و رسول نعمت الله به ذوق پروردند