شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۷۹۸

آتش عشق همان دم که بر افروخته‌اند اولا عود دل سوختگان سوخته‌اند خلعت شاهی عشقست به هر کس ندهند این قبائیست که بر قامت ما دوخته‌اند طالب ار می‌طلبد علم لدنی از ما علم ذوق است که ما را بخود آموخته‌اند شادی اهل دلان از غم عشق است مدام حاصل عمر عزیزست و خوش اندوخته‌اند بر سر چار سوی عشق قماش سید به متاعی بخریدند که نفروخته‌اند