شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۸۰۱

تا نگوئی که خواجه مالش ماند مال پامال شد و بالش ماند خواجه پیوسته در خیالی بود عاقبت مرد و قیل و قالش ماند حاصل خواجه قیل و قالی بود نقش خواجه شد و خیالش ماند رفت صاحبدلی از این عالم اثری خوش از آن کمالش ماند عاشقی کو ز عشق حالی داشت گرچه عاشق نماند حالش ماند کوزه‌ای گر شکست و آبش ریخت عین سرچشمه زلالش ماند نعمت الله ز دیده پنهان شد در نظر نور بی‌مثالش ماند