شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۸۲۹

در حسن ماهرویان آن آفتاب بنگر در این چنین حجابی آن بی‌حجاب بنگر جام حباب پر آب از ما بگیر و می‌نوش معنی و صورتش بین جام و شراب بنگر این گنج کنت کنزا از این و آن طلب کن اسمای حق تعالی در شیخ و شاب بنگر جامی ز می‌پر از می‌در بزم ما روان است با ما دمی برآور آب و حباب بنگر از آفتاب روشن عالم شده منور گر نور چشم داری در آفتاب بنگر بیدار اگر ندیدی آن چشم مردم آشوب باری خیال می‌بند نقشش خیال بنگر پیوسته نعمت الله می‌می دهد به رندان چون ما حریف او شو خیر و ثواب بنگر