شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۸۵۹

اگر سودای ما داری ز سودای جهان بگذر و گر ما را هواداری ز سود و از زیان بگذر خیال این و آن بگذار اگر ما را طلبکاری چه بندی نقش بی‌حاصل بیا از این و آن بگذر خراباتست و ما سرمست و ساقی جام می‌بر دست اگر می‌نوشیش بستان و گر نه شو روان بگذر حیات طیبه جوئی زمانی همدم ما شو بهشت جاودان خواهی به بزم عاشقان بگذر بیا گر عشق می‌بازی که ما معشوق یارانیم برو گر عاشق مائی رها کن دل ز جان بگذر در آب دیده ما جو خیال آنکه می‌دانی قدم بر دیده ما نه ز بحر بیکران بگذر اگر گنجی طلبکاری که در ویرانه‌ای یابی بیا و نعمت الله را به شهر کوبیان بگذر