شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۸۶۷

بیا و یک دمی با ما برآور زمانی با من شیدا بر آور چو لیلی جانب مجنون به دست آر مراد خاطر ما را برآور بر آور کام جان خسته ما کرم کن کام جان ما بر آور ز روی لطف روی خویش بنما فغان از پیر و از برنا برآور به بحر دل چو غواصان فرو رو چو ما گوهر از این دریا برآور اگر خواهی حیات جاودانی دمی با جام می‌جانا برآور به شادی نعمت الله جام می‌نوش دمار از زاهد رعنا برآور