شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۸۷۷

یار یاران یار باش‌ای یار چه کنی دوستی تو با اغیار نار چون نار را نمی‌سوزد نار شو تا تو را نسوزد نار سر موئی حجاب اگر داری به سر ما که ازمیان بردار جان به جانان سپار و خوش می‌باش دل رها کن به خدمت دلدار کار ما عاشقی و میخواری است غیر از این نیست عاشقان را کار رند مست از خمار نندیشد زان که باشد مدام با اغیار وحده لاشریک له گفتم کردم اقرار کی کنم انکار گرچه دل را تو قلب می‌خوانی باشد آن نقد مخزن اسرار گفته سیدم خوشی می‌خواند نعمت الله ز یاد هم مگذار