شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۸۷۹

مو نمی‌گنجد میان ما و یار عشق در جانست و جانان در کنار رند و قلاشیم‌ای زاهد برو لا ابالی‌ایم ساقی می‌بیار عاشق و مستیم و با رندان حریف عاقل هشیار را با ما چه کار ذوق عاشق تا به کی جوئی ز عقل روی گل را چند می‌خاری به خار خود چه داند عقل ذوق عاشقی خود که باشد او و چون او صدهزار در سرم سودا و جام می‌به دست بر یمینم عشق و ساقی بر یسار درد دل دارم اگر نالم بسوز ناله‌ام بشنو ولی معذور دار در هزار آئینه بنماید یکی آن یکی در هر یکی خوش می‌شمار در خرابات مغان دیگر مجو همچو سید دردمند و درد خوار