شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۸۷

ذوق ما داری درآ در بحر ما، ما را طلب آبرو جوئی مرو هر سو بیا ما را طلب موج دریائیم و ما را دل به دریا می‌کشد حال این دریای ما گر بایدت از ما طلب ای محقق بی‌حقیقت هیچ شیئی هست نیست عارفانه این حقیقت در همه اشیا طلب هر که آید در نظرای نور چشم عاشقان دست او را بوسه ده گم کرده خود را طلب نقد گنج کنت کنزا را بجو در کنج دل گوهر در یتیم مخزن دلها طلب قاب قوسین از خط محور پدید آمد تو نیز خط برانداز از میان معنی او ادنی طلب آفتاب حسن او و چشم مردم رو نمود روشنست این نور او در دیده بینا طلب دنیی و عقبی و جسم و جان این و آن گذار گر تو چون ما طالبی مطلوب بی‌همتا طلب اسم اعظم را بخوان و یک مسمی را بدان نعمت الله را بجو مجموعه اشیا طلب