شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۸۸۴

خوش خیالی نقش بسته آن نگار نقش او بر پرده دیده نگار صورت و معنی به هم آمیخته آنچه پنهان بود گشته آشکار جام می‌بستان لبش را بوسه ده یک دمی با همدمی همدم بر آر چشم مستش می‌برندان می‌دهد رند سرمست است و ساقی درخمار مظهر ما ظاهر است اما یکی است گرچه باشد مظهر او صدهزار ذره ذره هر چه آید در نظر آفتابی می‌نماید بی‌غبار گرچه سید رفت از دنیا ولی نعمت الله ماند از وی یادگار