شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۸۸۶

یک هویت در مراتب می‌نماید صدهزار عارفانه آن یکی در هر یکی خوش می‌شمار نزد ما موج و حباب و قطره و دریا یکیست آب یک معنی بود هم صورت ناچار چار درشب تاریک امکان نور می‌بخشد بماه می‌نماید روز روشن آفتابی بی‌غبار نقشبندی می‌کند باری خیال روی او آنچنان خوش صورتی بر نور دیده می‌نگار مجلس عشق است رندان مست و ساقی درحضور حیف باشددر چنین وقتی که باشی در خمار شکل قوسین از خط محور نماید دایره سر او ادنی طلب کن تا بیابی یار یار عقل و جان و سید و بنده به هم آمیختند آنچنان گنجی که مخفی بود گشته آشکار