شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۸۸۸

مائیم که ذاکریم و مذکور مائیم که ناظریم و منظور مائیم که سیدیم و بنده مائیم که ناصریم و منصور مائیم محیط و موج و زورق مائیم گدا و شاه دستور مائیم همه ولی نه مائیم مائیم که او به ماست مشهور مائیم که زاهدیم و اوباش مائیم که سرخوشیم و مخمور مائیم شراب و جام و ساقی مائیم حریف فاش و مستور این نکته سید ار ندانی می‌دار به لطف خویش معذور