شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۸۹۲

ساقی بیار جام می‌و دست ما بگیر افتاده‌ایم بهر خدا دست ما بگیر مائیم و آب دیده و خاک درت مدام بگذر روان تو از سر ما دست ما بگیر از ما مکن کناره که مائیم در میان با ما جفا مجو به وفا دست ما بگیر ما پشت دست بر همه عالم فشانده‌ایم آورده‌ایم رو به شما دست ما بگیر لطفت به بینوا نظری می‌کند مدام مائیم بینوا به نوا دست ما بگیر دست نیاز سوی تو آورده‌ایم باز ما را رها مکن صنما دست ما بگیر چون دست گیر جمله افتاده‌ها توئی برخیز و سیدانه بیا دست ما بگیر