شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۹۱۰

خاک میخانه بر سر ما ریز جام می‌را بگیر و بر ما ریز بر در میفروش خوش بنشین از سر هر دو کون هم برخیز عین ما را به عین ما بنگر قطره و بحر را به هم آمیز بزم عشقست و عاشقان سرمست تو اگر زاهدی ز ما پرهیز فتنه در چار سوی جان افتاد از هیاهوی عشق شورانگیز عشق مست است و میزند بی‌باک تیغ بران و خنجر سر تیز من سر سید است در دستم به از این خود کجاست دست آویز