شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۹۱۶

مرغ دل در دام زلف دلبری افتاده باز عشق جانان جان ما بر باد خواهد داد باز زاهد خلوت نشین از خان ومان دل برگرفت مجلسی مستانه در کوی مغان بنهاد باز توبه بشکستیم و دیگر در شراب افتاده‌ایم هر که آمد سوی ما مانند ما افتاد باز بر خیال عقل بی‌بنیاد بی‌بنیادی من تا چه آید بر سرت زین عقل بی‌بنیاد باز روی دل بر درگه سلطان خود آورده‌ایم آمده بر درگه شه بنده‌ای آزاد باز آب چشم ما چو دجله می‌رود هر سو روان شاید ار معمور سازد خطه بغداد باز خوش گشادی از گشاد نعمت الله یافتیم تا در میخانه را بر روی ما بگشاد باز