شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۹۱۸

رنج غربت تو از غریبان پرس دردمندی ز دردمندان پرس ذوق سرمستئی که ما داریم گر ندانی بیا ز رندان پرس کفر زلفش که می‌برد ایمان مو به مو از من پریشان پرس رند مست خوشی اگر یابی به دمی از منش فراوان پرس عاشقان حال عاشقان دانند حالت عاشقی از ایشان پرس دامن دل بگیر و دلبر جوی جان فدا کن خبر ز جانان پرس جام وحدت بنوش رندانه ذوق این می‌ز باده نوشان پرس در دل ما در آ و خوش بنشین گنج جوئی ز کنج ویران پرس نور خورشید را به ما بخشید حسن ماهان ز ماه رویان پرس عشق لیلی ز جان مجنون جو ذوق بلقیس از سلیمان پرس نعمت الله یار یاران است حال این یار ما ز یاران پرس