شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۹۲۰

جام خوشی ز دردی دردش چو ما بپرس مانند دردمند ز دردش دوا بپرس نقش بلا مگو تو که آرام جان ماست لطفی کن از کرم چو ببینی ز ما بپرس ما بنده‌ایم و حضرت او پادشاه ماست با پادشه بگو که ز حال گدا بپرس از عقل بی‌خبر، خبر عشق او مجو سریست عشق او ز دل ما بیا بپرس بگذر خوشی به کوی خرابات عاشقان از رند مست لذت ذوق مرا بپرس ما محرمیم در حرم کبریای او اسرار او ز محرم آن کبریا بپرس از ما مپرس قصه دنیا و آخرت اما ز سیدم خبری از خدا بپرس