شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۹۴۵

دلخوشم از عشق جان افزای خویش دوست دارم یار بی‌همتای خویش در نظر نقش خیالش بسته‌ام خوش نشسته نور او بر جای خویش کنج میخانه بود مأوای ما جنت المأوای ما مأوای خویش آبروی عالمی از ما بود نه ز جوی غیر از دریای خویش شمع عشقش آتشی خوش برفروخت سوختم ازعشق سر تا پای خویش هر که او سودای عشقش می‌کند می‌کند سر در سر سودای خویش نور چشم نعمت الله دیده‌ام روشنست از نور مه سیمای خویش