شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۹۵۰

هفت هیکل به ذوق می‌خوانش معنی یک به یک همی دانش سخنی عارفانه می‌گویم از لب درفشان خندانش سر بینداز بر سر میدان همچو گوئی به پیش چوگانش هر خیالی که نقش او دارد نور چشمم به دیده بنشانش موج و دریا به نزد ما آب است جام و می‌را حباب می‌خوانش دردمندی که درد دل دارد درد درد دل است درمانش باش همراه سید رندان در طریقی که نیست پایانش