شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۹۵۹

ساقیم می‌رفت و رندان در پیش جام می‌بر دست و مستان در پیش عزم کردم تا خرابات مغان عاشقان و می‌پرستان در پیش نعره مستانه می‌زد دم به دم های و هوی باده نوشان در پیش گر به مستی عربده کردی دمی لطف فرمودی فراوان در پیش چون روان شد از برم عمر عزیز دل روان شد از بدن جان در پیش در هوای بزم او نی در خروش چنگ با زلف پریشان در پیش درد دردش نوش کن‌ای جان من تا بیابی صاف درمان در پیش خضر رفته از پی ساقی ما نوش کرده آب حیوان در پیش خوش خرامان می‌رود مست و خراب نعمةالله و حریفان در پیش