شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۹۶۴

روح اعظم نایب حق خوانمش لاجرم بر تخت دل بنشانمش اسم اعظم خوانده‌ام از لوح دل خازن گنج الهی دانمش مهر و مه می‌خوانمش در روز و شب گه به صورت گه به معنی خوانمش عهد با او بسته‌ام روز ازل تا ابد پابند آن پیمانمش نور چشمست او و دیده دمبدم در خیالش سو به سو گردانمش عقل مخمور است و من مست خراب گر درآید این چنین کی مانمش نعمت الله مخزن اسرار اوست هرچه می‌خواهم ازو بستانمش