شاه نعمتالله ولی | غزلیات | غزل شماره ۹۷۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
نور چشم است و مردم دیده در نظر دائما نشانندش روح محض است از سرش تا پا یک به یک بوسه واستانندش نقش غیری خیال اگر بندم آب چشمم ز دیده رانندش عاشقانی که سیدم بینند در تحیر که تا چه خوانندش