شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۹۸۱

عالم عرض است و جوهرش حق این است رموز سر مطلق جانست چو موج و دل چو دریا مائیم حباب و تن چو زورق گنجیم و طلسم مائی ماست بگشای به عشق بند مغلق عاشق صور است و معنی معشوق وین هر دو ز عشق گشته مشتق عشقش به اشارت اصابع کرده مه بدر عقل را شق ما بلبل گلستان عشقیم نالان به نوای خوش به رونق مستیم و خراب همچو سید گویای اناالحقیم و بر حق