شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۹۸۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
در محیطی فکنده‌ام زورق که دو عالم در اوست مستغرق نتوان زورق از محیط شناخت یا وجود محیط از زورق نور خوشید در سپهر یکی است شد مرتب میان صبح و شفق هو هو لا اله الا هو نیک دریاب سر این مغلق خود پرستی و ما و من گوئی راه گم کرده‌ای ایا احمق دیده ما ندید غیری را تا گشودیم دیده را بر حق نعمت الله جام می‌بخشد تا بنوشید راوق مطلق