شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۹۸۸

گوید سخن آن نازنین نیمی شکر نیمی نمک ریزد ز لعل شکرین نیمی شکر نیمی نمک با آن دهان تنگ او انگشتری نسبت مکن خاتم کجا دارد نگین نیمی شکر نیمی نمک دارد تمنای لبت جان من و دل نیز هم زان شد به چشم آن و این نیمی شکر نیمی نمک مهمانم آن کان نمک چون دید عذرم خواست گفت صدخوان کشم پیشت ازین نیمی شکر نیمی نمک سید اگر گوید سخن در مصر و هندوستان کنند بر طبع او صد آفرین نیمی شکر نیمی نمک