شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۹۸

آب ما می‌رود بجو دریاب عین ما را بجو نکو دریاب جام بستان و باده را می‌نوش خم می‌می نگر سبو دریاب وا مکن دیده را ز اهل نظر او به او بین و او به او دریاب سخن پشت و رو بسی گفتند این سخن نیز پشت و رو دریاب در سر زلف او پریشان شو جمع می‌باش مو به مو دریاب یک زمانی به چشم ما بنگر آب این چشمه سو به سو دریاب جام گیتی نما به دست آور نعمت الله را نکو دریاب