شاه نعمت‌الله ولی | غزلیات | غزل شماره ۹۹۲

سخن نازکان بود نازک گفته گنده نشنود نازک دیده ما به عشق دیدن او به چپ و راست می‌رود نازک هر که با نازکان به سر آرد گر چه باشد گران بود نازک عقل گوید سخن ولی گنده به چنان کنده نگرود نازک نقش رویش خیال می‌بندم در نظر آید و رود نازک هر که تخم محبتی کارد به یقینم که بدرود نازک گفته سید است خوش خواند نازنینی که او بود نازک