شاه نعمت‌الله ولی | قصاید | قصیده شماره ۲۸

نقش رویش خیال تا بسته این چنین کس خیال نابسته جلوه داده جمال معنی را صورتی در خیال ما بسته رو نموده ربوده دل از ما زلف بگشوده و قبا بسته آفتابی که دیده بسته نقاب یا که مه برقع از حیا بسته بند روبند بسته و عشقش عقل را دست بر قفا بسته در میانست وخلق از او به کنار نور چشم است و دیده‌ها بسته هندوی زلف او به عیاری چین گرفته ره خطا بسته جای خود کرده در سراچه چشم پرده بر دیده از هوا بسته آمده مست و جام می‌بردست های هوئی درین سرا بسته به خدا عهد بسته‌ام به خدا نشکنم عهد با خدا بسته ساقیا در مبند و بگشا در نبود در بر آشنا بسته این کرم بین که پادشه کمری بر میان من گدا بسته عشق او بسته هر کسی به کسی نعمت الله به عشق وابسته