شاه نعمت‌الله ولی | قصاید | قصیده شماره ۶

عمر بی‌عشق می‌گذاری هیچ حاصل از عمر خود چه داری هیچ ماسوی الله طلب کنی شب و روز به عدم می‌روی چه آری هیچ در دو عالم به جز یکی نبود این عددها که می‌شماری هیچ دنیا و آخرت رها کردی آری آری چه می‌گذاری هیچ یار کز جور یار بگریزد باشد آن یار هیچ و یاری هیچ در میانست یار ما با ما گر تو بیچاره در کناری هیچ جان به جانان سپار و منت دار ور به منت همی سپاری هیچ در خماری و می‌نمی نوشی باز فرما که در چه کاری هیچ همه عالم حقیقتا مائیم نیست خود غیر ذات باری هیچ خم می‌خوش خوشی به جوش آمد گر تو انگور می‌فشاری هیچ با سخن‌های میر ترکستان چه بود گفته بخاری هیچ ما حریف محمدیم امشب گر تو با گل نه‌ای بخاری هیچ نعمت الله را کنی انکار منکر شاه و شهریاری هیچ