شاه نعمت‌الله ولی | مثنویات | شماره ۲۱

هر یک از اسمای حق در علم او صورتی دارد که باشد عین تو نور هر عینی که می‌بیند بصر وجه خاصی می‌نماید در نظر جود او بخشید اسما را وجود ورنه اسما را به خود بودی نبود هر چه موجود است مرحوم خداست گر چه اسمای وی و اعیان ماست کثرت اسمای او اندر عدم از صفاتش نقش می‌بندد قلم چون صفت از ذات او دارد وجود رحمت ذاتش غضب را داده بود راحم و مرحوم از آن می‌خوانمش اسم او ذات و صفت می‌دانمش نسخه اعیان اگر خوانی تمام شرح اسما را بدانی والسلام جمله عالم تن است و عشق و جان اسم ظاهر این و باطن اسم آن یک مسمی دان و اسما صدهزار یک وجود و صد هزارش اعتبار صورتش جام است و معنی می‌بود گرچه هر دو نزد ما یک شی بود در دو میدان یک یکی و دو یکی نیک دریابش که گفتم نیککی بی‌وجود او همه عالم عدم بر وجود او همه عالم علم عالم از بسط وجود عام اوست هرچه می‌بینی ز جود عام اوست اوئی او ذاتی و ماتی ما عارضی باشد فنا شو زین فنا مائی عالم نقاب عالم است بلکه عالم خود حجاب عالم است جاودان این حجاب‌ای جان من ای خلیل الله من برهان من حال عالم با تو می‌گویم تمام تا بدانی حال عالم والسلام