شاه نعمت‌الله ولی | مثنویات | شماره ۲۶

نقطه‌ای در دایره بنمود میم میم این معنی طلب فرما ز جیم لازم جیمست میم‌ای یار من کی بود بی‌میم جیم‌ای یار من عارفان دانند راز عارفان عارفانه گفته عارف بخوان جنبش سایه بود از آفتاب با تو گفتم سر عالم بی‌حجاب از وجودش سایه می‌یابد وجود ور نه بی‌او سایه را بودی نبود وحدت از ذاتست و کثرت از صفات وحدت و کثرت بجو از کاینات گر دو می‌خوانی بخوانش صادقی ور یکی گوئی بگو گر عاشقی حق تعالی بر همه شیئی شهید جان من شهد شهادت زو چشید آیت غیب و شهادت را بخوان وحدت و کثرت از آن هر دو بدان غیب باطن دان شهادت ظاهرش آن یکی اول بگیر این آخرش حالت و ماضی و مستقبل بدان حد فاصل حال باشد در میان گر نبودی حال بودی بی‌شکی ماضی و مستقبل‌ای عاقل یکی از خط موهوم آن یک دو نمود دو نمود اما حقیقت دو نبود خط موهوم ار نبودی در میان کی نمودی یک حقیقت در جهان خوانم از لوح ابد راز ازل می‌نوازم تا ابد ساز ازل