شاه نعمت‌الله ولی | مثنویات | شماره ۲

چشم ما تا عین او را دیده است در نظر ما را چو نور دیده است این عجب بنگر که عینی در ظهور می‌نماید این همه اعیان چو نور عین عاشق عین معشوق وی است عین بی‌معشوق و بی‌عاشق کی است عین او بنگر به عین نور او تا که باشی ناظر و منظور او گرد اعیان مدتی گردیده‌ام عین اعیان عین او را دیده‌ام این اضافت از ظهور ما به ماست ور نه بی‌ما این اضافت از کجاست از اضافت بگذر و از عین هم تا نماید جسم و روح و عین هم شد هلاک این عین ما در عین او کل شیئی هالک الا وجهه رویت عینی به عین ما بود عین ما گه موج و گه دریا بود هرکه با دریای ما شد آشنا عین ما بیند به عین ما چو ما