شاه نعمت‌الله ولی | مثنویات | شماره ۳۸

وجودی در همه عالم عیان است ولی از دیده مردم نهان است به هر آئینه حسنی می‌نماند ز هر برجی به شکلی نو برآید تو نقد گنج او در کنج عالم طلب این کنج و این گنجینه فافهم حقیقت در دو عالم جز یکی نیست یکی هست و در آن مأوا شکی نیست خیال ار نقش می‌بندد به خوابی جز او تعبیر خوابی خود نیابی ز می‌جامیست پر می‌بر کف ما حبابی می‌نماید عین دریا که دارد این چنین ذوقی که ما راست که ذوق ما همه عالم بیاراست معانی بیان نعمت الله بپرس از آفتاب و حضرت ماه