شاه نعمت‌الله ولی | مثنویات | شماره ۴۲

عدد از واحد آشکارا شد واحدی در عدد هویدا شد کثرت و وحدتست در هر باب مجملا و مفصلا دریاب کثرتش چون حباب دان دایم وحدتش بحر و این به آن قایم وحدت و کثرت اعتباری دان نسخه عقل را چنین می‌خوان نقش عالم خیال می‌بینم در خیال آن جمال می‌بینم او لطیف است و در همه ساری آب رحمت بجوی او جاری نه حلول است حل و حال منست سخنی از من و کمال منست هر که در معرفت سخن راند وصف خود می‌کند اگر داند تو منی، من توام دوئی بگذار من نماندم تو هم دوئی بگذار انت ما انت و انا ما هو هو هو لا اله الا هو لیس فی الدار غیره باقی غیره عندنا کر اغراقی هر چه داریم جمله جود وی است جود او نزد ما وجود وی است ور تو گوئی که غیر او باشد بد نباشد همه نکو باشد تن بود سایبان و جان خورشید آن یکی چتر دان و آن جمشید سایه و شخص می‌نماید دو در حقیقت یکی است بی‌من و تو مرغ سان سوزم و دو جانم پر سیدم پر ز سوز و سوزم پر